ο ασπρομαλλης

Περιμένω στην αφετηρία του 237. Τρία-τέσσερα άτομα ακόμη περίμεναν όταν έφτασα. Αυτό δείχνει πως έχω ελπίδες να έρθει σύντομα το λεωφορείο. Ένας καλοστεκούμενος ασπρομάλλης γύρω στα 75, πλησιάζει. Κινείται προς το μέρος μου.
-Το λεωφορείο περιμένετε?
-Ναι
-Αργεί ε?
-Ναι, πολύ
-Τα ‘χουν κάνει ρημάδι όλα
Ρουθούνισα συγκαταβατικά.
-Εισιτήρια άμα θέλει κανείς που βγάζει?
-Δε βγάζει, δεν υπάρχει εκδοτήριο εδώ, εκτός από ένα περίπτερο στα 500 μέτρα. Τώρα, αν μπει ελεγκτής, δεν ξέρω, πείτε του αυτό, ότι δεν είχε εκδοτήριο
-Τα ‘χουνε κάνει όλα κούτσουρο!
-Ίσως έχω ένα πάνω μου
-Α, για δως μου
Έψαξα τις τσέπες μου, τίποτα.
-Έλεγα μήπως έχω, χρησιμοποιώ κάρτα εγώ και..
-Δεν πειράζει
-Που θέλετε να πάτε?
-Ομόνοια
-Α, ε θα βγάλετε στο μετρό ένα..
-Ένα, μάλιστα. Τα ‘χουν καταστρέψει όλα σ’ αυτήν τη χώρα!
Ρουθούνισα κ πάλι
-Εσείς που πηγαίνετε?
-Στο μετρό, Συγγρού-Φιξ
-Ε μαζί θα πάμε..
-Ναι
-Καλογήρους πάει αυτό τώρα?
-Ναι, αλλά μας αφήνει απ’ έξω απ’ το μετρό, το ‘χουν αλλάξει.
-Α, το ΄χουν αλλάξει. Εσύ τα ξέρεις. Τα ‘χουν κάνει μαντάρα!
Ακούω το λεωφορείο να έρχεται. ο ηλικιωμένος «συνταξιδιώτης» μου βγάζει ένα μάτσο λεφτά κ  τα μετράει. Μπήκα στο λεωφορείο απ’ την πίσω πόρτα ενώ εκείνους απ’ τη διπλανή, ωστόσο, ήρθε κ’ έκατσε μαζί μου.
-Πάνω στη βιασύνη μου, ξέχασα και μια τσάντα με πράγματα
-Αα, κρίμα..
-Δε βαριέσαι
Αυτός ο ασπρομάλλης που αποφεύγω να χαρακτηρίσω παππού με το δυναμισμό που κουβαλάει, είναι ωραίος τύπος. Έχει γεμάτη ομιλία, με απολαυστική προφορά. Προπαντός όμως, είναι εντελώς χαλαρός.
-Πηγαίνω στον Κηφισό εγώ
-Α, με το τρένο..
-Ναι, θέλω να προλάβω το αυτοκίνητο για το Αίγιο.
Λατρεύω όταν ακούω ηλικιωμένους να λένε λεωφορεία, σχολικά, κτελ κ’ οτιδήποτε άλλο μεγάλο κινούμενο μέσο, αυτοκίνητο. Κατά μία βάση είναι σωστό, βέβαια.
-Εδώ στην Ηλιούπολη έχω τα παιδιά μου κ’ έρχομαι κ’ τα βλέπω
-Α μάλιστα, τι ώρα φεύγει το κτελ?
-Α δεν ξέρω, στην τύχη πάω..
Αρχίζει να ψάχνει τις τσέπες του. Κ’ έχει πολλές τσέπες. Μου ‘χωσε κάνα-δυό αγκωνιές έτσι όπως ψαχνόταν. Είμαστε στα μισά της διαδρομής, το λεωφορείο σταματάει στη στάση. Ξαφνικά σηκώνεται, μουρμουρίζει κάτι σαν «τα ξέχασα» και κατεβαίνει βιαστικά. Παραξενεύτηκα. Ούτε καν χαιρέτισε.. Ψηλάφισα τη τσέπη μου από ένστικτο. Το κινητό μου είχε κάνει φτερά! Και ήταν πλέον αργά. Είχε κατέβει σ’ εκείνη τη στάση, μαζί με τον ασπρομάλλη μπαγάσα. Τσαντίστηκα! Κυρίως με τον εαυτό μου. Ένας ολοζώντανος Αρσέν Λουπέν με είχε κλέψει χωρίς να πάρω πρέφα!

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: