αγρυπνη συναναστροφη

Έφτασα τρέχοντας γύρω στις 1.30 στο ραντεβού μου. Δε θυμάμαι ποτέ τον εαυτό μου να φτάνει κάπου χαλαρός, στην ώρα του. Χτύπησα ένα απλό παλιό κουδούνι κ’ η πόρτα άνοιξε, χωρίς κανείς να με ρωτήσει. Μετα βίας χωρέσαμε, εγώ και το δώρο μου, στο ατομικό ασανσέρ που έπαιζε Ρουβά. Η πόρτα ήταν ανοιχτή κ’ ακουγόταν μουσική κάπου πιο μέσα. Μπήκα με τον κανόνα του μακρόστενου χαλιού-ένα κόλπο που έχω βρει για να ξεπερνώ την αμηχανία μου και ταυτόχρονα να μελετάω το πεδίο μπροστά μου-σκουπίζω και ξανασκουπίζω τα πόδια μου μέχρι να διώξω κάθε ίχνος ανασφάλειας (και λάσπης μαζί) αλλά και να βεβαιωθώ πως τίποτα δυσάρεστο δεν κρύβεται πέρα απ’ την κάσα.

Στον καναπέ κάθεται μια κοπέλα. Ντίνα. Ή Τζένη. Δεν το συγκράτησα. Αδύναμο, ψυχρό μάλλον χέρι. Δίπλα στο χριστουγεννιάτικο δέντρο κάθεται ένας τυπάς ονόματι Μάριος. Έχω ένα θέμα μ΄αυτό το όνομα. Ποτέ δεν το συμπάθησα. Ανακατεύει χαλαρά μια τράπουλα λοξοκοιτώντας που και που το μαύρο διχτένιο καλτσόν της Ντίνας, ή Τζένης.

Ο αστοιχείωτος οικοδεσπότης εμφανίζεται, μ’ ένα χαμηλό ποτήρι βότκας πορτοκάλι, ή σκέτης πορτοκαλάδας, συνοδεύομενος από μια μάλλον άσχημη κοπέλα που κοιτάζει συνεχώς το πάτωμα. Πλέον είμαι σίγουρος, είναι βότκα. Το πέμπτο ή έκτο ποτήρι ..

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: