θρυψάλων ζωή

Ανεμίζουν οι ματιές σου απ’ το χθες

μες στο μυαλό που άφησες κατώπι σου

Γυάλινη ένιωσα τη ψυχή μου σαν έσπαζε

κ θραύσματα ολόγυρα, τσούλισαν στις ράγες·

εκείνες που ξεκίνησαν καρβουνισμένες

προτού να πιάσουν την πορφυρή χροιά τους,

τέλειωσαν, σ’ ένα ψυχρό ορίζοντα, πόλεως ανήμερης.

Στιγμές χαρίσαμε όμορφες, στο θράσος μας

κ’ τα θρύψαλα τους μ’ ακολουθούν, μ’ αγγίζουν,

ματώνω, κι όμως, θα μένω στον ίσκιο σου .

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: